Przystanek kolejowy Radegast pierwotnie miał być miejscem dostarczania do Getta Litzmannstadt zaopatrzenia żywnościowego i surowcowego ale już w 1941 r. stał się miejscem dowożenia tu przesiedleńców z okręgu łódzkiego oraz z Europy Zachodniej. Następnie był miejscem przeznaczonym przez niemieckich nazistów do odprawiania transportów do miejsc zagłady w Chełmnie n. Nerem i Auschwitz-Birkenau.
Do dziś zachował się oryginalny drewniany budynek przystanku i szyny kolejowe. Obszar ten odnowiono i przekształcono w zespół memoriałowy. Wybudowano peron, postawiono pomnik, nowe mury odgradzające oraz wydzielono oddzielny tor, przy którym stanęła lokomotywa wraz z wagonami które niegdyś wywiozły około 150 tys. Żydów do obozów zagłady. Ostatni transport odjechał 29 sierpnia 1944 roku i getto przestało istnieć, jedynie ponad 800 osób pozostawiono do uporządkowania opuszczonego terenu.
Dworzec kolejowy, w którym znajduje się obecnie muzeum, oddzielono od innych zabudowań 2,5-metrowym ceglanym murem, który jakby oddziela to miejsce od reszty świata, pozwala na chwilę zatrzymać się i pomyśleć o tym co tu się wydarzyło. Z budynku stacji zwiedzający przechodzi do 140-metrowego Tunelu Deportowanych, który symbolizuje nieuchronność losu wywożonych Żydów… Wewnątrz Kolumny Pamięci płonie znicz, i patrząc na niego ma się dziwne wrażenie, że zaraz zgaśnie…
Możemy sobie wyobrazić tragizm tego miejsca ale czy możemy sobie wyobrazić emocje, które wtedy tam panowały? Czy możemy wyobrazić sobie co ci transportowani ludzie wtedy czuli?
Od 300 do 400 tysięcy Polaków zaryzykowało życie by ratować Żydów za co groziła kara śmierci. Żaden inny naród w takiej ilości nie pomagał skazanym na śmierć. Łódź pamięta o tej tragedii, a Jerzy Kropiwnicki zapalając znicz podczas obchodów rocznicy likwidacji getta kierował prośbę do każdego z nas:
…Na wszystkich spoczywa ciężki obowiązek pamięci. Dla ludzi uczciwych nie ma innego wyjścia. Muszą o tej tragedii krzyczeć głośno…
–
fot. hudy1
–
